Photo

Χριστός Ανέστη - Ρωσική Rock Band "Shepherd" του Konstantin Timofeev

Wednesday, March 1, 2017

Tim Blumentritt: Επιστροφή στην Ορθοδοξία ╰⊰¸¸.•¨* ΗΠΑ, Αγγλία & Ιρλανδία – Από τον Προτεσταντισμό (“Αδελφοί του Plymouth”) στην Ορθοδοξία





USA OF MY HEART

CALIFORNIA OF MY HEART

GREAT BRITAIN OF MY HEART

IRELAND OF MY HEART


Πηγή:



Αντιαιρετικό Εγκόλπιο


Tim Blumentritt: Επιστροφή στην Ορθοδοξία

╰⊰¸¸.•¨*

ΗΠΑ, Αγγλία & Ιρλανδία

Από τον Προτεσταντισμό (“Αδελφοί του Plymouth”)

στην Ορθοδοξία

ΕΝ ΤΗ ΚΛΑΣΕΙ ΤΟΥ ΑΡΤΟΥ

Εάν μαζευόμαστε κάθε Κυριακή πρωί για τη θεία ευχαριστία, οι σκέψεις μας ήσαν συγκεντρωμένες πάνω στη λατρεία που γίνεται στους ουρανούς μπροστά στο θρόνο του Θεού. Οι ύμνοι μας ήσαν συχνά γεμάτοι εικόνες τού ουράνιου ναού που περιγράφεται στην προς Εβραίους επιστολή. Όμως, η εμπειρία μας τού ουρανού δεν είχε καμιά φυσική εκδήλωση. Οι τοίχοι της ταπεινής αίθουσας των συγκεντρώσεων μας και των προθαλάμων μας ήσαν ακόσμητοι από τέχνη και σύμβολα, ακόμα και ο σταυρός ήταν εμφανώς απών από
το κτίριό μας και από εμάς τους ί­διους.

Οι αδελφοί έκαναν την ήσυχη και διατεταγμένη ακολουθία και οι αδελφές με καλυμμένες κεφαλές συμμετείχαν σιωπηλά. Αν και ζητή­σαμε να απέχουμε από την ενδιάτακτη λειτουργία, η λατρεία μας κατά κανόνα άρχιζε με εξωτερικές προσευχές, ύμνους χωρίς τη συνοδεία μουσικών οργάνων και ανάγνωση από τις Γραφές και είχε ως αποκορύφωμα τη θεία ευχαριστία. Ένας ένζυμος άρτος και ένα κοινό ποτή­ρι οίνου ευλογούνταν και μοιράζονταν μεταξύ των μελών της αδελφότητας. Όπως στην πρώτη Εκκλησία, επισκέπτες και κατηχούμενοι μπο­ρούσαν να παρακολουθήσουν αλλά όχι και να συμμετάσχουν. Παρό­λο που το ψωμί και το κρασί ήσαν συμβολικά, πιστεύαμε πως ο Χριστός ήταν πράγματι παρών στις συγκεντρώσεις μας. Η λατρεία ήταν το κέν­τρο της εκκλησιαστικής μας ζωής.

Αν και είχαμε κοινό δεσμό με εκατοντάδες παρόμοιες συγκεντρώ­σεις, η διοίκηση της Εκκλησίας ήταν αυστηρά τοπική, χωρίς κεντρική οργάνωση, διοίκηση ή ιεραρχία. Απορρίπταμε τόσο τη χειροτονία κληρικών όσο και την προτεσταντική ιεραρχία ως ασυμβίβαστες με τη φύση της Εκκλησίας και δεν αποδεχθήκαμε κανένα άλλο τίτλο εκτός από το χαρακτηρισμό «Χριστιανοί μαζεμένοι στο όνομα τού Κυρίου Ιη­σού Χριστού». Άλλοι μας ονόμαζαν «η αδελφότητα του Πλύμουθ».

ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΤΟΥ ΠΛΥΜΟΥΘ

Μεγάλωσα έχοντας αφοσιωμένους γονείς, σε μια μικρή, στενά συνδεδεμένη αδελφική κοινότητα. Από νεαρής ακόμα ηλικίας ο σκοπός μου ήταν να ενταχθώ στην ομάδα ευαγγελιστών και διδασκάλων που κυ­κλοφορούσαν ανάμεσα στο εκκλησίασμά μας. Αν και είχα κάποτε εξασκήσει την ευαγγελική μου ικανότητα σε ανυποψίαστους περαστι­κούς, μόνο μετά από την κατήχηση και τη δική μου μεταστροφή και το βάπτισμα σε ηλικία δεκατεσσάρων χρόνων έγινα ικανός να ακολου­θήσω ενεργά την προετοιμασία μου για τον κλήρο.

Αμέσως μετά την εμφάνισή του το κίνημα των Αδελφών τού Πλύμουθ είχε υποκύψει σε ένα άκαμπτο δογματισμό που βασιζόταν στις αρχές της οργάνωσης της Εκκλησίας Στα επόμενα χρόνια τόσο η σπου­δή όσο και η πνευματική ζωή υπέφεραν πολύ από την επήρεια ενός ηθικού φονταμενταλισμού και μιας αντιπνευματικής προκατάληψης. Η θεολογική μόρφωση εθεωρείτο σαν πειρασμός συμβιβασμού των αρχών μας και ως εκ τούτου εκλαμβάνετο ως βαθιά ύποπτη, αλλά ενθαρρύνετο η πρακτική άσκηση.

Εργάστηκα δύο καλοκαίρια με κήρυκες τού ευαγγελίου στις Μεσοδυτικές Πολιτείες και αποφοίτησα από τό γυμνάσιο ένα χρόνο νωρίτε­ρα, για να επιδοθώ εξ ολοκλήρου σ’ αυτή την δραστηριότητα. Οι πνευ­ματικοί μου σύμβουλοι σοφά συμβούλεψαν πως η εκπαίδευση και η εργοδότησή μου θα βοηθούσαν να αναπτύξω την ωριμότητα για τέτοια έργα, επομένως γράφτηκα σε κολλέγιο και εργοδοτήθηκα.

ΔΙΑΣΑΛΕΥΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΗΡΕΜΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Κατά τη διάρκεια της φοίτησής μου σε κολλέγιο, πέρασα 6 μήνες στη Βρετανία και Ιρλανδία ανάμεσα σε μερικές αυθεντικές κοινότητες Αδελφών τού Πλύμουθ. Η παρατήρηση πολυγνωμίας, ακόμα και μέ­σα στη ζωή του κινήματος των Αδελφών τού Πλύμουθ, έγινε πρόκληση στη στενή μου θεώρηση των πραγμάτων.

Με εκκλησιαστικές ρίζες που εκτείνονται μόνο μέχρι τη δεκαετία τού 1830, ο ισχυρισμός μας ότι είμαστε οι διάδοχοι αποστολικών κοι­νοτήτων φαινόταν αβέβαιος στην καλύτερη περίπτωση. Οι Αδελφοί τού Πλύμουθ δέχονταν την επικρατούσα προτεσταντική άποψη αναφο­ρικά με την εκκλησιαστική ιστορία με ακαθόριστες αναφορές στην αποστασία από την πρώτη Εκκλησία και τους σκοτεινούς αιώνες τού Ρωμαιοκα­θολικισμού. Επικροτήσαμε τις προσπάθειες των αναμορφωτών, αλλά αναγνωρίζαμε την πλήρη ωριμότητα της Εκκλησίας μόνο στις ευαγγε­λικές Ιεραποστολικές κινήσεις τού 19 αι. και την ανάπτυξη τού dispensationalism από τον J. Ν. Darby, ένα λόγιο Αγγλικανό κληρικό που έγινε περιφανής αρχηγός ανάμεσα στους πρώτους Αδελφούς τού Πλύ­μουθ.

Πιο πολύ ανησυχητική όμως ήταν η απαίτηση των Αδελφών τού Πλύμουθ να αναγνωρισθούν ως διάδοχοι μιας σειράς αποσχιστών που είχαν ως αρχή την επικρατούσα Εκκλησία. Η δική μας αναθεωρητική ιστορία υποστήριζε μερικές μορφές πρώιμων αιρετικών κινήσεων, ιδίως το Μοντανισμό και την Εικονομαχία.

Στη δουλειά, για πρώτη φορά, έγινα στενός φίλος με κάποια Χριστιανή από μια λειτουργική Εκκλησία. Εγώ είχα βαπτισθεί από βρε­φικής ηλικίας σαν Λουθηρανός, και έτσι η Μαρία δεν ικανοποιούσε κα­νένα από τα κριτήριά μου ότι είναι «σεσωσμένη» και έκανα ό,τι μπο­ρούσα για να διορθώσω την κατάσταση. Τελικά η ειλικρινής προσή­λωσή της στο Χριστό με ανάγκασε να θέσω υπό αμφισβήτηση τις δι­κές μου θεμελιώδεις έννοιες και τις αφελείς υποθέσεις μου αναφορικά με τη σωτηρία και την πνευματική ζωή.

Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΩΡΑ

Καθώς γινόμουνα πιο υπεύθυνος, για να ευαγγελίζομαι και να διδά­σκω, αντιλήφθηκα πως το «Ευαγγέλιο» που διδάσκαμε προερχόταν σχε­δόν αποκλειστικά από τις επιστολές του Αποστόλου Παύλου. Η διδα­σκαλία τού Ιησού δεν ταίριαζε εντελώς:

α. στις κατηγορίες της ολοκληρωτικής εξαθλίωσης του ανθρώπου,

β. στη σωτηρία μόνο δια πίστεως,

γ. στις εμπειρίες γνώσεως τού Θεού λόγω κρίσεως,

δ. και στην αιώνια ασφάλεια των πιστών.

Ο Ιησούς ανήγγειλε τη βασιλεία των ουρανών και κάλεσε όχι μόνο σε μετάνοια αλλά και σε καρτερία. Προσπάθησα να κηρύξω το ίδιο μήνυμα αλλά μου έγινε απότομη διόρθωση ότι είχα συγχύσει το ευαγ­γέλιο της Βασιλείας, το οποίο απευθυνόταν στους Εβραίους, με το ευ­αγγέλιο της χάριτος, όπως διδάχθηκε από τον Απόστολο Παύλο.

Αν και ακόμα ήμουν ένας οπαδός της αποσπασματικής εφαρμογής της θείας οικονομίας, εν τούτοις άρχισα σταδιακά να αντιλαμβάνομαι ότι η αιώνια βασιλεία τού Θεού ήταν το κύριο θέμα ολόκληρης της Βίβ­λου και δεν περιοριζόταν απλώς στη «Χιλιετία». Ο κατακερματισμός τού κειμένου σε τμήματα που απευθύνονται στους Εβραίους και σε τμή­ματα που απευθύνονται στην Εκκλησία φαινόταν ολοένα πιο τεχνη­τός, καθώς ανακάλυψα πως και στο τέλος των Πράξεων ακόμα η βασι­λεία των ουρανών διδάσκεται ευθαρσώς από τον Απόστολο Παύλο. Στο βιβλίο της Αποκάλυψης η βασιλεία των ουρανών βρίσκεται παν­τού ως θέμα των ύμνων και της λατρείας μπροστά στο θρόνο τού Θεού.

Η θεολογία της Διαθήκης με βοήθησε να επανασυνδέσω τις αλήθειες τις οποίες η θεωρία της αποσπασματικής εφαρμογής της θείας οικονομίας (dispensationalism) είχε κατακερματίσει. Ανακάλυψα την ενότητα μεταξύ των δύο Διαθηκών: Η Καινή Διαθήκη συμπληρώ­νει την Παλαιά. Αντιλήφθηκα πως η Εκκλησία δεν μπορούσε να χωρισθεί από τη βασιλεία που ήταν αμφότερα «τώρα» και «όχι ακόμα». Τι ανακούφιση να απαλλαγώ από τη μετά βίας ερμηνεία της σταδιακής εφαρμογής της θείας οικονομίας και τους λεπτομερείς πίνακες που δι­αγράφουν σχολαστικά τα μέλλοντα γεγονότα.

Η βασιλεία τού Θεού γέμιζε τις σκέψεις μου, τη διδασκαλία μου και τις δημοσιές μου προσευχές κατά τη διάρκεια της λατρείας. Οι πρεσβύτεροι βρισκόντουσαν σε αμηχανία από τη γοητεία μου με αυτό που νόμιζαν πως ήταν τμήμα μιας άλλης αποσπασματικής εφαρμογής της θείας οικονομίας – της ιουδαϊκής χιλιετίας. Η ολοένα ξεθωρια­σμένη δέσμευσή μου στη θεωρία της αποσπασματικής εφαρμογής της θείας οικονομίας αντιμετωπιζόταν με βαθιά υποψία και αντιπάθεια, αλλά όταν αποποιήθηκα το αναπόσπαστο δόγμα της μυστικής αρπαγής της Εκκλησίας, τότε η ανοχή τους τερματίστηκε. Δεν μου ζητή­θηκε πλέον να κηρύξω, και ευυπόληπτοι κήρυκες μου έλεγαν κατ’ ιδίαν ότι δεν είχα μέλλον ανάμεσά τους, αν εξακολουθούσα να αποδέχομαι «λανθασμένα» δόγματα.

Σ’ αυτό το σημείο αθόρυβα και διατακτικά άρχισα την έρευνά μου για μία Εκκλησία όπου τέτοια δόγματα ήσαν ευπρόσδεκτα. Οι σπου­δές που προετοιμάζουν για ιεροσύνη η διδασκαλία σε ένα ακαδημαϊκό περιβάλλον ήταν τώρα μια δυνατότητα.

Μετά από επαφές με μερικούς καθηγητές της Μεταρρυθμισμένης Θεολογικής Σχολής (ειδικά με κάποιο που μεγάλωσε ανάμεσα στην αδελφότητα τού Πλύμουθ), έκανα σχέδια για να παρακολουθήσω.

Αν και είχα ήδη αντιληφθεί ότι η λατρεία έπρεπε να ήταν ένας ε­ορτασμός της βασιλείας, δεν ήξερα άλλον τρόπο με τον οποίο αυτό μπορούσε να εκφρασθεί εκτός από τις εκ τού προχείρου προσευχές για λατρεία από τους Αδελφούς τού Πλύμουθ. Δεν είχα ποτέ παρα­κολουθήσει λατρευτική ακολουθία άλλης Εκκλησίας. Η επίσκεψη σε άλλες Εκκλησίες αποθαρρύνετο έντονα και το άδειο μου κάθισμα στις μικρές συναθροίσεις μας θα τραβούσε αμέσως την προσοχή.

Βαθιά επηρεασμένος από τη Μεταρρυθμισμένη θεολογία επισκέφθηκα πολλές Εκκλησίες αυτής της παράδοσης προσδοκώντας ένα χαρούμενο εορτασμό της παρουσίας της βασιλείας. Απογοητεύθηκα τρομερά – μερικοί ύμνοι και προσευχές πριν από ένα μακρύ κήρυγμα υστερούσαν κατά πολύ της λατρείας που αποκαλυπτόταν μέσα από τις Γραφές. Αν και ήμουνα συνηθισμένος στη θεία ευχαριστία κάθε Κυ­ριακή, δεν μπορούσα να εξηγήσω ακόμη γιατί αυτοί οι λατρευτικοί ε­ορτασμοί χωρίς θεία κοινωνία φαίνονταν εντελώς κενοί.

ΣΤΕΝΕΥΟΝΤΑΙ ΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ

Σύντομα βρήκα την εξήγηση στο βιβλίο τού Robert Webber Ευαγ­γελικοί στο Μονοπάτι τού Κάντερμπουρυ. Αυτός εισήγαγε τη λειτουρ­γία και τα μυστήρια σαν τρόπο να βιώσουν την παρουσία της βασι­λείας των ουρανών στη λατρεία. Η φίλη μου και αργότερα σύζυγός μου Καρολίνα διάβασε επίσης το βιβλίο και οι δύο μας συγκινηθήκα­με από τις ιστορίες Προτεσταντών που προσελκύστηκαν στην εκκλη­σιαστική λειτουργία.

Ψάχνοντας για μια εμπειρία παρόμοια με αυτήν που περιγράφεται στο βιβλίο ζήτησα πληροφορίες από τις τοπικές επισκοπελιανές εκκλη­σίες. Αν και καμιά δεν ισχυρίστηκε ότι ήταν η Υψηλή Εκκλησία για την οποία έψαχνα, όμως κάποιος είπε πως «κάθε τόσο χρησιμοποιού­με και εμείς το θυμίαμα». Παρ’ όλα ταύτα εκκλησιαστήκαμε την παρα­μονή των Χριστουγέννων και αμέσως μας έλκυσε η ομορφιά και το πε­ριεχόμενο της λειτουργίας.

Ο Webber έκανε την Επισκοπελιανή Εκκλησία να είναι ελκυστι­κή, αλλά η δογματική αναστάτωση και ηθική σύγχυση την οποία υπέστη μαζί με άλλες προτεσταντικές Εκκλησίες μας προκαλούσε θλίψη. Ήμουν στην Αγγλία και παρακολούθησα από τον τύπο την χειροτονία τού διαβόητου επισκόπου τού Durham. Μου έκανε εντύ­πωση πως τέτοιοι αρχηγοί γινόντουσαν ανεκτοί στην Εκκλησία. Δεν ήξερα τίποτα για τον επίσκοπο Spong.

Αν και η οξεία αντικαθολική ανατροφή μας μας ανάγκαζε να μεί­νουμε σ’ αυτήν την πλευρά της Μεταρρύθμισης, η ειλικρινής αναζήτησή μας μας οδήγησε να παρακολουθήσουμε μερικές φορές λειτουρ­γία σε μια σφίζουσα χαρισματική Ρωμαιοκαθολική κοινότητα. Η πνευ­ματική ζωή και ο ενθουσιασμός ήσαν σίγουρα εξόφθαλμοι, αλλά οι δογματικές μου απορίες έμειναν αναπάντητες στην τάξη επιλύσεως αποριών. Φθάσαμε σε ένα αδιέξοδο που δεν μπορούσαμε να οραμα­τιστούμε ούτε ότι ήμασταν Ρωμαιοκαθολικοί ούτε Επισκοπελιανοί, και όμως δε γνωρίζαμε άλλη επιλογή.

ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΣΚΑΜΠΑΝΕΒΑΣΜΑΤΑ

Περίεργος για τις παραπομπές τού Webber στην Ορθοδοξία, πέρα­σα οδηγώντας έξω από τον πλησιέστερο ορθόδοξο ναό. Το κτίριο της εκκλησίας ήταν μεγάλο και ωραίο, αλλά δεν υπήρχε πινακίδα ανακοινώσεων που ανακοίνωνε τις ώρες των ακολουθιών και τα τηλεφωνήματά μου παρέμειναν αναπάντητα – φαίνεται πως δεν περίμεναν επι­σκέπτες. Παρ’ όλα ταύτα μια Κυριακή μπήκα μέσα διατακτικά κρατών­τας τη Βίβλο μου. Δεν φαίνεται να είχαν να είχα ενοχληθεί. Η ακολουθία φαινόταν ότι αποτελείτο από θρήνους από ένα αναλόγιο μπρο­στά και ένας συγχυσμένος και αδύνατος γέρος Ιερέας κάποτε εμφανιζόταν από πίσω από μια κουρτίνα για να μουρμουρίζει κάτι σε μια ξέ­νη γλώσσα. Δεν υπήρχαν διερμηνείς.

Μέχρι να τελειώσει η λειτουργία το εκκλησίασμα από πέντε έγιναν γύρω στα τριάντα άτομα Κάτι που ήταν συνηθισμένο φαινόμενο στη λειτουργία κάθε νεοεισερχόμενος περπατούσε μπροστά για να ανάψει κεριά, χαιρετίζοντας και μιλώντας με άλλους καθ’ οδόν. Μετά τη λει­τουργία μου υπέβαλαν ερωτήσεις αναφορικά με την εθνική μου καταγωγή. Αν και το κτίριο μπορούσε να χωρέσει μέχρι 300 ένας ενορίτης μου εκμυστηρεύθηκε ότι το εκκλησίασμα ήταν μεγαλύτερο αυτήν την ημέρα απ’ ότι τις συνηθισμένες μέρες, επειδή ήταν τα Ορθόδοξα Χριστούγεννα. Ήμουν κάτι λιγότερο από εντυπωσιασμένος. Αργό­τερα ανακοίνωσα στην Καρολίνα επισκέφθηκα τους ορθόδοξους σή­μερα. Δεν υπάρχει ανάγκη να τους εξετάσουμε περισσότερο.

Δυο εβδομάδες αργότερα το θρησκευτικό τμήμα της εφημερίδας πήρε μια συνέντευξη από τον π. Peter Gilliquist. Μιλούσε για προτεστάντες οι οποίοι ελκύστηκαν στη λειτουργική, μυσταγωγική Εκκλη­σία και έγιναν ορθόδοξοι. Το άρθρο επίσης ανακοίνωνε ότι ο π. Jon Braun θα μιλούσε σε μια τοπική ενορία και το κοινό είχε κληθεί να παρευρεθεί.

Πήγαμε στη συγκέντρωση αυτή τη νύχτα και δεν βρεθήκαμε αντι­μέτωποι με ένα συγχυσμένο, αδύνατο, ηλικιωμένο ιερέα που μουρ­μούριζε σε μια ξένη γλώσσα! Είχα γοητευθεί με την ιστορία της ερευ­νάς της ΕΟΚ για την Εκκλησία της Καινής Διαθήκης, Ιδίως όταν ο π. Braun μου είπε αργότερα ότι στην προσπάθεια αυτή ερεύνησαν και τους Αδελφούς του Πλύμουθ.

Η πεποίθηση του π. Braun ήταν μεταδοτική και η συμβουλή του η καλύτερη. «Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Εκκλησία της Καινής Διαθήκης», μου είπε «και θα συνιστούσα για ανάγνωση το βιβλίο τού Alexander Schmemann «Για να ζήσει ο κόσμος». Αργότερα διάβασα όλα τα βιβλία του π. Schmemann αρκετές φορές, και όσα βιβλία από τις εκδόσεις της εκδοτικής εταιρείας Saint Vladimir’s Press μπορούσα να προμηθευθώ. Πέραν από οτιδήποτε άλλο, ο Θεός χρησιμοποίησε τα συγγράμματα του πατρός Schmemann για να με οδηγήσει στην Εκ­κλησία.

Κατόπιν διαβεβαιώσεων πως η λειτουργία θα γινόταν στα αγγλικά πήγα την επόμενη Κυριακή εκκλησία. Τι συγκίνηση να ακούσω για πρώ­τη φορά, «Ευλογημένη η Βασιλεία., νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων».

Αν και αγάπησα αμέσως τη λειτουργία δεν μπορώ να προσποιηθώ πως η μετάβασή μας στην Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν εύκολη. Δεν ψάχναμε για την τέλεια Εκκλησία όμως οι μεγάλες, εκκοσμικευμένες, εθνικές ενορίες φαινόταν άδειες από πνευματική ζωντάνια πράγ­μα που επιδιώκαμε.

ΕΝΑ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

Ένα μετά τον άλλο ανακαλύψαμε ορθόδοξους από κούνια και με εμπιστοσύνη μοιράστηκαν την πίστη τους μαζί μας. Ενθαρρυνθήκαμε πολύ από την επίσκεψη στην εκκλησία του Αγίου Αθανασίου στο Santa Barbara στην Καλιφόρνια όπου συναντήσαμε πνευματικά ζωντάνους ορθόδοξους χριστιανούς, οι οποίοι πραγματικά αντιλήφθηκαν το υπόβαθρό μας και ενεθάρρυναν την ένταξή μας στην Εκκλησία. Ο π. Jack Sparks με προκάλεσε: «Δεν μπορεί να περιμένεις μέχρι να τα μάθεις όλα γι’ αυτό πρέπει να δεχθείς αυτό σαν ένα σκαλοπάτι της πίστης».

Μετά από μελέτη όλης της ορθόδοξης γραμματολογίας που μπο­ρούσα να βρω, και έχοντας κερδίσει εκτίμηση για τη θεολογία και τη λειτουργία ήμουν ακόμα επιφυλακτικός κατά πόσο να αγκαλιάσω την Εκκλησία στην παρούσα της μορφή. Ο π. Thomas Hopko, ένας επι­φανής λέκτορας και καθηγητής στη Θεολογική Σχολή τού Αγίου Βλαδιμήρου στη Νέα Υόρκη, επέμενε πως παρ’ όλες τις επιδράσεις της ιστο­ρίας, της πολιτικής και του εθνικισμού πάνω στην Εκκλησία ήταν η μό­νη Εκκλησία η οποία δεν απαιτούσε από μένα να πιστεύω οτιδήποτε αναληθές.

Αντιλήφθηκα πως αυτή η δογματική θέση ήταν αναπόφευκτη. Καίτοι μερικά δόγματα και πρακτικές ακόμα με εσύγχυζαν, τελικά παρα­δέχθηκα ότι κι αν ακόμα αποκτούσα τέλεια γνώση όλων των τρόπων με τους οποίους η Εκκλησία έχει αναπτυχθεί δια μέσου της ιστορίας, ούτε και τότε θα μπορούσα να αποφασίσω κατά πόσο πήγε καλά ή λά­θος. Κατάλαβα τότε πως ο π. Sparks είχε δίκαιο. Αν η Εκκλησία της Καινής Διαθήκης ακόμα υπήρχε, θα έπρεπε να το δεχθώ αυτό μόνο με πίστη. Δεν θα γυρίσω την πλάτη λέγοντας: «ναι, αυτή είναι η αληθινή Εκκλησία αλλά είναι πολύ εθνική ή πολύ δύσκολη».

Η ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ

Μετά από δεκαοχτώ μήνες μελέτης, προσευχής και συγκρουόμενων συναισθημάτων η σύζυγός μου και εγώ λάβαμε το Χρίσμα και γίναμε δεκτοί στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Η απόφασή μας να εγκαταλείψουμε τους Αδελφούς του Πλύμουθ εκλήφθηκε από αυτούς σαν ένα είδος αποστασίας. Οι οικογένειές μας διασπάστηκαν και χάσαμε μια σχέση που είχε διάρκεια μιας ζωής και η οποία είχε δημιουργηθεί με επίκεντρο μια εκκλησιαστική συναδελφοσύνη. Αν και οι οικογένειές μας προσπάθησαν να είναι στοργικές και να δείξουν κατανόηση, εν τούτοις είναι εντελώς συγχυσμένες από τις πεποιθήσεις μας. Όπως συμβαίνει με πολλούς ευαγγελικούς, αυτό το λίγο που ξέρουν για την Ορθοδοξία δεν είναι μόνο λανθασμένο, αλλά και αντιπαραθετικό ακόμη και επαίσχυντο.

Το ταξίδι μας μας έχει φέρει μακριά από τις ρίζες μας, όμως πολλές απόψεις από το υπόβαθρο των Αδελφών του Πλύμουθ μας διαμόρ­φωσαν την αντίληψή μας και μας προετοίμασαν για το καινούργιο μας σπίτι. Η κεντρικότητα της ουράνιας λατρείας και ο μυστικός δείπνος κέντρισαν μέσα μας την επιθυμία για μια μυστηριακή ζωή, η οποία πε­ριστρέφεται γύρω από την τράπεζα της θείας ευχαριστίας. Ακόμα και η στέρηση της θεολογίας της αποσπασματικής εφαρμογής της θείας οικονομίας (dispensationalism) προκάλεσε μια δίψα για την πληρότη­τα της βασιλείας που εκφράζεται εδώ και τώρα.

Αν και η αντίληψή μου για το τι σημαίνει να είναι κανείς ηγέτης και διδάσκαλος μέσα στην Εκκλησία έχει υποστεί μια δραστική αλλαγή από αυτήν της νεανικής μου επιθυμίας να γίνω ένας περιοδεύων ιεροκήρυκας, εν τούτοις η επιθυμία να υπηρετήσω το Θεό έχει παραμείνει σταθερή.

Έχω αναπτύξει δραστηριότητα στη νέα μας ενορία διδάσκοντας χριστιανική παιδεία και διευθύνοντας μελέτες της Βίβλου για ενήλικες και για εφήβους. Στο μέλλον σχεδιάζω, αν θέλει ο Θεός, να παρακο­λουθήσω τη θεολογική Σχολή τού Αγίου Βλαδιμήρου, για να προε­τοιμαστώ περισσότερο για μια ζωή υπηρεσίας στην Εκκλησία – τη βασιλεία τού Θεού πάνω στη γη.

Μετάφραση:

ΣΑΒΒΑΣ ΗΔΙΑΔΗΣ

Διδάκτωρ Φιλοσοφίας Καθηγητής των Αγγλικών

Από το περιοδικό «ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ»

Έκδοση του Παγκύπριου Συλλόγου Ορθοδόξου Παραδόσεως

“Οι Φίλοι του Αγίου Όρους” (Τεύχος 53 – 1997)

ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ:

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον http://www.egolpion.com

6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2016

No comments:

Post a Comment